0Ο Ιβάν μένει σε ένα ανθρώπινο περιβάλλον, σε ένα Εμπορικό Κέντρο με Τσίρκο και Βιντεοπαιχνίδια στην Έξοδο 8. Είναι γορίλας και παίρνει μέρος σε τρεις παραστάσεις κάθε μέρα για 365 μέρες το χρόνο. Δίπλα του μένει η Στέλλα που είναι ελέφαντας και μαζί με τον Μπομπ, τον σκύλο, είναι οι καλύτεροι του φίλοι. Το σπίτι του Ιβάν είναι φτιαγμένο από χοντρά τζάμια. Ο ένας τοίχος στην κάτω πλευρά είναι σπασμένος. Λείπει ένα κομμάτι σαν το χέρι του.
Από το σπίτι του βλέπει όλο το Εμπορικό Κέντρο και τον Αυτοκινητόδρομο με την τεράστια αφίσα που δείχνει τον ίδιο και τη Στέλλα.
Η Τζούλια, ένα κοριτσάκι, ήταν που του έδωσε για πρώτη φορά ένα κραγιόνι. Από τότε ο Ιβάν ζωγραφίζει. Αυτές οι ζωγραφιές πωλούνται. Ο Ιβάν νιώθει μοναξιά μερικές φορές. Ευτυχώς που έχει τηλεόραση στο κλουβί του και περνάει η ώρα πιο ευχάριστα.
Με τα χρόνια έμαθε να καταλαβαίνει τις ανθρώπινες λέξεις. Αλλά δεν είναι το ίδιο να καταλαβαίνεις την ανθρώπινη ομιλία με το να καταλαβαίνεις τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι πάντως του μιλάνε.
Οι γορίλες δεν είναι παραπονιάρηδες. Είναι ονειροπόλοι, ποιητές, φιλόσοφοι και υπναράδες. Τους αρέσουν οι πολύχρωμες ιστορίες με σκοτεινή αρχή, βροχερή μέση και ηλιόλουστο τέλος με γαλάζιο ουρανό.
Μέχρι που έρχεται ένα ελεφαντάκι, η Ρούμπι. Είναι μικρή και φοβισμένη. Η Στέλλα την παίρνει υπό την προστασία της. Όμως η Στέλλα δυστυχώς είναι άρρωστη. Λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή, βάζει τον Ιβάν να υποσχεθεί κάτι πολύ σημαντικό. Να προσέχει τη Ρούμπι. Οι υποσχέσεις είναι για πάντα και το για πάντα είναι ασυνήθιστα πολύς καιρός. Ο Ιβάν αναπολεί τη ζωή του στη ζούγκλα παρέα με την αδερφή του. Μέχρι που βλέπει στην τηλεόραση μια διαφήμιση για τον Ζωολογικό Κήπο. Δεν είναι το τέλειο μέρος. Ένα τέλειο μέρος δεν χρειάζεται τοίχους, όμως είναι το μέρος που χρειάζεται ο Ιβάν για να σώσει τη Ρούμπι.
Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Ο Ιβάν περιγράφει τα συναισθήματα και τις σκέψεις του με τρόπο απλό. Άλλωστε είναι απλά ένας γορίλλας. Όμως οι λέξεις του είναι τόσο δυνατές που ο αναγνώστης μένει αποσβολωμένος.
Το βιβλίο αυτό έχει πάρει πολλά βραβεία και διακρίσεις, όχι άδικα. Ανάμεσα τους τα: New York Times Bestseller, USA today Best seller, School Library Journal Best of Children's Books 2012 κλπ.
Μια ιστορία που μιλάει κατευθείαν στην καρδιά. Είναι εμπνευσμένη από μια αληθινή ιστορία και είναι μια καλή ευκαιρία για να σκεφτούμε την έννοια της ελευθερίας. Όλοι έχουμε το δικαίωμα να ζούμε ελεύθεροι. Άνθρωποι και ζώα. Μπορεί να φέρονται καλά στον Ιβάν και να τον αγαπούν, όμως τι αξία έχει αυτό αν δεν μπορεί να τρέξει, να παίξει με γορίλλες, να ζήσει μια φυσιολογική γι' αυτόν ζωή; Κι όλα αυτά για το κέρδος. Ο άνθρωπος δυστυχώς νοιάζεται μόνο για τη δική του άνεση, τη δική του καλοπέραση και τη δική του επιβίωση. Αν όμως τα ζώα είχαν φωνή, θα μπορούσαν να μας πουν πολλά. Μπορεί εμείς να πιστεύουμε πως ο ανθρώπινος τρόπος ζωής είναι ο καλύτερος και να βρίσκουμε χαριτωμένο να φοράμε κουστούμι σε ένα γοριλάκι. Όμως το κάνουμε για τη δική μας διασκέδαση απλά. Το γοριλάκι θα προτιμούσε να κυλιέται στις λάσπες και να κοιμάται πάνω στα δέντρα κι όχι σε ένα μαλακό στρώμα.
Στο τέλος ο Ιβάν τα καταφέρνει. Με επιμονή και υπομονή μιλάει μέσα από τις ζωγραφιές του. Ευτυχώς που υπάρχει η Τζούλια, το μικρό κορίτσι, που μπορεί να τον καταλάβει. Πολύ απλά, τα παιδιά έχουν την ικανότητα να αφουγκραστούν, να καταλάβουν και να ακούσουν κάποιον ακόμα κι αν δεν τους μιλήσει. Τα παιδιά νιώθουν. Γι' αυτό τον λόγο πρέπει το συγκεκριμένο βιβλίο να διαβαστεί κι από τους μεγάλους. Μπορεί έτσι κι αυτοί να καταφέρουν να αφουγκραστούν, να καταλάβουν και να ακούσουν. Μακάρι.
Ιωάννα Μπαμπέτα - Μπακιρτζή 11 Ιουλίου 2014 KOS VOICE