Ένα παιδί προσπαθεί να ερμηνεύσει τα δάκρυά του με εικόνες από τον κόσμο γύρω του. Παίρνει υλικά από φουρτουνιασμένες θάλασσες κι αλμυρά ποτάμια, ορμητικούς καταρράκτες και σκοτεινές σπηλιές, απομονώνεται σε μοναχικούς τόπους και τρυπώνει σε τρυφερές αγκαλιές. Φταίει το καλοκαίρι που τελείωσε, το μπαλόνι που έσκασε ή το πάτημα ενός αχινού; Μήπως πάλι είναι από τη χαρά της μεγάλης νίκης ή ακόμα κι απ’ το ανυπόφορο ξεφλούδισμα των κρεμμυδιών; Όλοι μπορούν να κλαίνε, μικροί και μεγάλοι, φανερά ή κρυφά. Ακόμα και η φύση με τα πλάσματά της. Κι αν τα δάκρυα είναι η ανθρώπινη βροχή, τότε δεν μπορεί παρά βγει το ουράνιο τόξο. Ποιος δε θέλει να παίξει μαζί του;
Ένα βιβλίο για τη λυτρωτική δύναμη του κλάματος που απελευθερώνει τα παιδιά να αναγνωρίσουν και να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους κατανοώντας πως δεν πειράζει καθόλου να κλαις!
Η Λίνα Μουσιώνη γεννήθηκε το 1967 στη Λάρισα. Σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ειδικεύτηκε στη μελέτη του Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού και απέκτησε διδακτορικό τίτλο στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Από το 1991 έως το 2009 εργάστηκε ως επιμελήτρια σε μουσείο, έχοντας παράλληλα την ευθύνη του Τμήματος Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του. Έχει επιμεληθεί και εκπονήσει πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα για τον νεοελληνικό πολιτισμό (τέχνες, τεχνικές, εθιμικός κύκλος), φορητό εκπαιδευτικό υλικό (μουσειοσκευές και φακέλους δραστηριοτήτων) και εκπαιδευτικές εκδόσεις.
Είναι οργανωτικό στέλεχος της Νουτοπίας (μη κερδοσκοπικού φορέα για την αισθητική και συναισθηματική καλλιέργεια των παιδιών) και μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων.